«قصد رها کردن کار»؛ ریسک فسخ در پیمان‌های طرح و ساخت غیرصنعتی
یه نکته خیلی مهم تو شرایط عمومی پیمان‌های طرح و ساخت غیرصنعتی هست که به‌نظرم پیمانکارها باید خیلی جدی بگیرنش.
تو فصل 15 (فسخ به‌وسیله کارفرما) بند ب بخش 15-2 می‌گه: «اگر پیمانکار کارها را رها کرده باشد و یا به هر شکل، قصد خود مبنی بر عدم اجرای تعهداتش طبق پیمان را نشان داده باشد، کارفرما محق به فسخ پیمان است.»
نکته حساس، بخش دومه. اینکه پیمانکار کاری بکنه که ازش بشه برداشت کرد «قصد رها کردن کار» رو داشته.
واضحه که اثبات این موضوع نیاز به بررسی حقوقی و قراردادی داره و محل بحثه. اما مسئله‌ای که نباید ازش غافل شد اینه که اگر پروژه تابع این شرایط عمومی باشه، این عبارت باید از طرف پیمانکار خیلی خیلی جدی گرفته بشه.
برای مقایسه، تو شرایط عمومی پیمان رایج (4311) بند 8 ماده 46 می‌گه کارفرما وقتی حق فسخ داره که: «کارگاه بدون سرپرست رها شده باشد یا کار بیش از 15 روز بدون اجازه کارفرما تعطیل شده باشد.» یعنی مصداق‌ها مشخص و عینی هستن.
اما تو شرایط عمومی پیمان‌های طرح و ساخت غیرصنعتی: عبارت کلی‌تره مصداق عینی برای «قصد رها کردن کار» تعریف نشده و همین موضوعه که این بند رو برای پیمانکارها پرریسک می‌کنه.
⚠️ جمع‌بندی اینه که ذهن خیلی از مدیران پروژه و حتی مدیران ارشد، با قواعد و منطق شرایط عمومی پیمان رایج شکل گرفته. درحالی‌که واقعیت اینه همه پروژه‌ها تابع اون شرایط عمومی نیستن. تو بعضی انواع شرایط عمومی پیمان، برخی مفاهیم کلی‌تر، تفسیربردارتر و به‌مراتب پرریسک‌تر بیان شده و اگر این تفاوت‌ها دیده نشه، رفتارهایی که از نظر تیم پروژه «عادی» به نظر میاد، می‌تونه پروژه رو با ریسک های جدی مواجه کنه.